Afslankprofiel van Tancaliel

Nadat ik in de zomer van vorig jaar nog rond de 60kg woog, ben ik langzaam maar zeker steeds meer gaan eten, helemaal gestopt met sporten, enzovoort, tot ik uiteindelijk in januari 2010, na de feestdagen, 70kg was. Hoewel ik aan mijn steeds strakker zittende kleding wel had gemerkt dat ik was aangekomen, realiseerde ik me pas hoeveel toen ik in januari voor het eerst in maanden weer op de weegschaal stond. Ik nam me gelijk voor dat ik, als mijn opleiding begon in september, weer op mijn streefgewicht wilde zitten.

Tja. Het is wel duidelijk dat dat niet gelukt is. Ik ben tussen januari en nu een aantal keren opnieuw begonnen, om het telkens slechts een paar dagen tot weken vol te houden, en dan weer als voorheen te gaan eten en alle verloren onsjes of kilo's er zo weer aan te hebben. Uiteindelijk was ik op mijn eerste schooldag 70.1kg, volgens mij tot op een ons af even zwaar als op 1 januari 2010...

Ik was er niet eens héél teleurgesteld over, maar greep het juist aan als een kans om met ingang van het schooljaar nu ècht de boel om te gooien, zoals ik in een eerder dagboekje beschreef. Nu ècht weer gezond eten en dat ook volhouden, vanaf nu ècht weer meerdere keren per week gaan sporten, enzovoort. Er was alleen één ding dat me aan het twijfelen bracht of ik wel echt alles zo makkelijk om zou kunnen gooien; namelijk dat er aan mijn woonsituatie, tegen al mijn verwachtingen in, nog steeds niets veranderd was.

Kijk, het is namelijk zo dat ik vanaf het begin van plan ben geweest op kamers te gaan in Wageningen, de stad waar ik nu studeer. Zoals ik hier ooit al eens heb vermeld, is het ruim een jaar geleden uitgegaan met mijn toenmalige vriend, waarmee ik op dat moment al drie jaar samenwoonde, en moest ik op zoek naar andere woonruimte. Omdat ik toen al wist dat ik vanaf dit jaar weer wilde gaan studeren in plaats van werken, alleen op dat moment nog niet precies wist waar, was het wat onzinnig om voor amper een jaar op zoek te gaan naar dure particuliere woonruimte voor mij alleen, als ik binnen een jaar toch weer ergens anders op kamers zou gaan. Een goedkoop sociale-huur-appartementje was geen optie, omdat ik nog bij geen enkele woningbouwvereniging stond ingeschreven, en de wachtlijsten in mijn regio dan 2 tot 5 jaar zijn voor je eens iets hebt...

Mijn moeder vond het gelukkig geen enkel probleem als ik weer voor een jaartje bij haar in zou trekken, om ook direct (zonder eigen vaste lasten) een flink deel van mijn inkomen te kunnen sparen voor collegegeld en dergelijke, en dan als ik eenmaal ging studeren, een kamer te zoeken in de studentenstad van mijn keuze. Die keuze, daar was ik eind 2009 uit: ik wilde Voeding en Gezondheid gaan studeren, aan de universiteit van Wageningen. Ik heb me direct op 1 januari 2010 (om 1:00, na het uitwisselen van nieuwjaarswensen in de oudejaarsnacht), de eerst mogelijke dag voor nieuwe studenten, ingeschreven bij de plaatselijke studentenwoonvereniging. Vanaf 1 juli zou je dan mogen beginnen te reageren op kamers, waarvan de toewijziging plaatsvond op basis van inschrijfduur.

Omdat ik er zo vroeg bij was met inschrijven, had ik verwacht binnen een paar weken na 1 juli 2010 wel een kamer te zullen hebben, in mijn vakantie (de maand augustus) mooi in alle rust te kunnen verhuizen, en met de ingang van het nieuwe schooljaar lekker op mezelf te wonen op fiets- of misschien zelfs wel loopafstand van de universiteit. Niets bleek minder waar: blijkbaar verkeert ook Wageningen sinds een jaar of twee in kamernood, en zelfs met mijn vroege inschrijving kwam ik per 1 september nog steeds op positie 10 tot 20 uit op de ranglijsten voor kamers. Dus toen begon het op-en-neer-reizen. Afhankelijk van bij welk universiteitsgebouw ik moest zijn, bleek ik een reistijd van 1,5 tot 2 uur per enkele reis te hebben. Als mijn eerste college gelijk 's ochtends om 8:30 was, en de laatste pas om 17:15 was afgelopen, betekende dat dat ik van 6:50 's ochtends tot 19:00 's avonds uit huis was. Dan moest ik nog eten en eventueel huiswerk maken, en dan bij voorkeur rond 22:00 alweer naar bed, want de volgende ochtend zou de wekker om 5:50 alweer afgaan...

Daar gingen mijn mooie plannen. Ik was er in de loop van het jaar namelijk al wel achter gekomen dat bij mijn moeder thuiswonen in plaats van op mezelf, toch ook zeker meespeelde bij het mislukken van mijn lijnpogingen. Toen ik "op mezelf" woonde was dat weliswaar dan wel samen met mijn ex, maar ik was toch eigenlijk wel degene die over de boodschappen ging. Dus als ik weer eens in een lijnperiode zat, kwam er gewoon geen snoep en ongezonde snacks in huis, simpel. Bovendien stapte ik vanuit de voordeur rechtstreeks een stadspark in, waardoor ik me er zonder al te veel moeite toe kon zetten om 2 tot 3x per week te gaan hardlopen. Bij mijn moeder kan ik in het beste geval meebeslissen over wat er gekocht wordt, wordt het avondeten vaak op een redelijk andere manier klaargemaakt dan ik zelf gewend was, enzovoort. Bovendien wonen we midden in het centrum, wat er ook zeker wel bij heeft meegespeeld dat ik gestopt ben met hardlopen. Ik vind het waardeloos als je om de paarhonderd meter moet stoppen om een drukke straat over te kunnen steken, maar ben ook niet het type dat eerst 10 minuten in de hardloopoutfit gaat fietsen naar het dichtstbijzijnde park, om daar te gaan hardlopen en dan weer terug te fietsen... dan ga ik desnoods wel gewoon een stuk fietsen als beweging. Tuurlijk, tot op zekere hoogte zijn het allemaal excuses, geen onoverkomenlijke zaken, maar het maakt wel de drempel extra hoog om je echt met gezond eten en sporten bezig te houden.

Mooie plannen, dus: Vanaf 1 september zou ik naar mijn idee op kamers wonen, en de volledige zeggenschap hebben over mijn inkopen en de maaltijden die ik daarmee maakte. Bovendien zou ik binnen 10 minuten op de uni zijn in plaats van 45 tot 60 minuten reistijd hebben zoals naar mijn werk, en vaak maar 4 tot 6 uur colleges in plaats van 8 uur werk, en dus zelfs met huiswerk erbij veel meer vrije tijd overhouden. Een deel van die extra tijd zou ik dan mooi kunnen benutten om bij het universitair sportcentrum voor bijna-gratis (€ 70 per jaar) lekker een paar keer per week te gaan sporten.

Maar ja, die kamer he. Die bleef dus uit. En ik had weliswaar vaak inderdaad maar 4 tot 6 uur college per dag, maar dan wel verspreid over de dag met tussenuren, waarin ik makkelijk even naar mijn denkbeeldige kamer had gekund, maar natuurlijk lang niet helemaal op en neer naar huis. Zodoende was ik dus zoals gezegd regelmatig van 7:00 tot 19:00 van huis, waardoor er van al die mooie plannen niets terechtkwam. Zelfs het gezond eten schoot erbij in: door de lange dagen had ik om een uur of 19:30 vaak al zo'n 1700-1800 calorieen aan avondeten plus brood, fruit, ontbijtkoek etc. op, en ging dan nog even vrolijk door met koekjes en chocola bij de thee.

Vorige week durfde ik het aan om, eigenlijk voor het eerst sinds de eerste schooldag, weer eens op de weegschaal te gaan staan. Ik was eerlijk gezegd stomverbaasd: 69,7kg. Niet stomverbaasd dat ik niet was afgevallen, maar stomverbaasd dat ik met al m'n gevreet in de afgelopen weken, niet was aangekomen. Achteraf gezien vermoed ik dan ook eigenlijk dat die meting onjuist was, omdat ik nu, na een week lang eindelijk weer eens wat minder en gezonder eten, 71kg weeg. Dat klopt eigenlijk een stuk beter met mijn gevoel en hoe strak m'n kleren zitten. Een beetje teleurstellend is het wel. Die 70kg had ik namelijk in de afgelopen jaren wel vaker aangetikt, maar boven de 70 was ik al sinds de zomer van 2006 niet meer geweest.

Tja, en nu? zul je na het lezen van dit veel te lang geworden relaas (sorry!) misschien denken. Als het je bij alle vorige pogingen niet is gelukt je eet- en beweegpatroon te veranderen zolang je thuiswoont, waarom zou dat dan nu ineens wel gaan gebeuren? Nou... ik heb het goede nieuws voor het laatst bewaard. Ik heb namelijk eindelijk een kamer! Nou ja, ik hèb 'm nog niet: 2 november as. krijg ik de sleutel. Dat is al over minder dan een week! Zo'n anderhalve week geleden kreeg ik een briefje van de studentenwoningbouwvereniging met het goede nieuws.

In de maand november zelf zie ik me dan trouwens nog niet zoveel sporten, de verhuizing opzich zal al wel sport genoeg zijn en ook gezond eten zal er vast wel eens bij in gaan schieten, zeker zolang ik mijn keukentje nog niet in orde heb. Ja, je leest het goed, ik heb straks gewoon m'n eigen keukentje in plaats van dat ik die hoef te delen met 12 medestudenten ofzo. Ook mijn eigen minibadkamer met douche en toilet trouwens. Het is in feite een soort klein éénkamerappartementje in plaats van een losse (onzelfstandige) kamer, in een studentencomplex waar zo'n 300 van dat soort appartementjes bij elkaar zitten. Je moet even wachten, maar dan heb je ook wat. Het lijkt me superleuk en ik kan niet wachten tot ik de kamer kan gaan bekijken aanstaande dinsdag